Sonsuzluk İşareti (∞)

İngiliz matematikçi John Wallis, sonsuzluk işaretini 1655'te De sectionibus conicis (Konik kesitler üzerine bir inceleme) adlı kitabında tanıttı. Wallis, sınırı olmayan bir niceliği anlatmak için yan yatmış sekiz biçimini — teknik adıyla lemniskat — kullandı.

Neden tam olarak bu şekil? Kesin değil. Bir görüşe göre bu, 1000 anlamına gelen Roma rakamının süslü bir biçimidir (bazen CIƆ ya da benzer yuvarlak bir yazımla gösterilirdi) ve Romalılar bunu zaman zaman "sayısız" anlamında kullanmıştır. Başka bir görüş, hiç ulaşılmayan bir sona doğal bir simge olarak Yunan alfabesinin son harfi küçük omega'yı (ω) işaret eder. Kökeni ne olursa olsun, sembol hızla yayıldı ve 18. yüzyıla gelindiğinde analizde ve ötesinde sonsuzluğun evrensel gösterimi hâline geldi.

Matematiğin dışında ∞, küçük ama şaşırtıcı ölçüde tutarlı bir gündelik anlam kümesine yerleşmiş durumda: bitmeyen aşk, kopmayan dostluk ve sınırsız olasılık. En sık kullanılan dövme ve takı motiflerinden biri olmasının nedeni tam olarak bu — doğal bir duraklama noktası olmayan tek ve yalın bir çizgi anında "sonsuza dek" diye okunuyor. Bu yüzden nikâh ve söz yüzüklerinde, sevgililerin ya da en yakın arkadaşların birbirinin eşi olarak yaptırdığı dövmelerde ve vefat eden birinin anısına taşınan anma takılarında bu kadar sık karşımıza çıkıyor.

Yaygın bir varyasyonda sembolün kendi ilmeklerinin arasına iki baş harf, bir isim ya da bir tarih dokunuyor; böylece herkes için geçerli olan "sonsuza dek", iki kişiye ya da belirli bir ilişkiye özgü bir şeye dönüşüyor. Sembolün bir de daha hafif, daha genel bir "sınır yok" anlamı var — mottolarda, marka adlarında ve gönderi açıklamalarında belirli bir bağı değil, sınır tanımayan bir potansiyeli anlatmak için kullanılıyor.