Znak Pierwiastka Kwadratowego (√)

Znak pierwiastka sięga niemieckich rękopisów algebraicznych z XV wieku, w których matematycy używali stylizowanej kropki lub skróconej litery „r” — od łacińskiego radix, czyli „korzeń” — do oznaczenia operacji pierwiastkowania. Symbol zbliżony do dzisiejszego √ po raz pierwszy pojawia się w druku w podręczniku algebry Christoffa Rudolffa Coss z 1525 roku, jednym z najwcześniejszych drukowanych dzieł o algebrze w języku niemieckim.

Pozioma kreska rozciągająca się nad pierwiastkowaną liczbą lub wyrażeniem (zwana winkulum) była późniejszym udoskonaleniem, dodanym, by jasno pokazać, do czego dokładnie odnosi się pierwiastek — przydatnym, gdy matematycy zaczęli pierwiastkować całe wyrażenia, jak √(a + b), a nie pojedyncze liczby. Do XVII wieku połączony symbol stał się standardową notacją w matematyce europejskiej i od tego czasu nie zmienił się w istotny sposób.