Znak Ω dla rezystancji elektrycznej, nazwany na cześć Georga Simona Ohma — niemieckiego fizyka stojącego za prawem Ohma, V = IR — plus ℧, czyli „mho”, mierzące wielkość do niego odwrotną. Kliknij dowolny symbol, aby skopiować go od razu.
Znak oma (Ω) to jednostka rezystancji elektrycznej, nazwana na cześć Georga Simona Ohma (1789–1854), niemieckiego fizyka i matematyka, który sformułował to, co dziś nazywamy prawem Ohma, w swojej książce z 1827 roku „Die galvanische Kette, mathematisch bearbeitet”. To prawo, które zapamiętuje na pamięć każdy student elektroniki: natężenie prądu płynącego przez przewodnik jest proporcjonalne do napięcia na jego końcach i odwrotnie proporcjonalne do jego rezystancji — znajome V = I × R. Praca Ohma początkowo była w dużej mierze ignorowana, ale już w 1841 roku Royal Society przyznało mu medal Copleya. Jedna rzecz warta wyjaśnienia na wstępie: znak, o którym mowa, to technicznie U+2126 OHM SIGN, odrębny punkt kodowy, który wyświetla się identycznie jak wielka grecka litera omega (U+03A9), a własna baza danych Unicode traktuje znak oma jako normalizujący się do zwykłej omegi. Pełną historię tego sobowtóra opisuje nasza strona o symbolu omega — tutaj skupiamy się na omie jako jednostce elektrycznej.
Jednostka rezystancji elektrycznej. U+2126 to dedykowany znak oma, choć w praktyce większość osób po prostu wpisuje wielką grecką omegę, która wygląda tak samo. Mała omega (ω) towarzyszy mu w matematyce prądu przemiennego, gdzie oznacza częstość kątową, ω = 2πf.
Te dwa kafelki to różne znaki Unicode — U+2126, znak oma, i U+03A9, wielka grecka omega — które w niemal każdej czcionce wyglądają identycznie. Baza danych Unicode mówi, że znak oma powinien normalizować się do zwykłej omegi, a większość klawiatur i narzędzi generuje omegę, nie znak oma. Ta rozbieżność spowodowała realne błędy w konwersji dokumentów. Do kopiowania i wklejania działa każdy z nich; pełne wyjaśnienie różnicy, wraz z udokumentowanym problemem w Pandoc, znajdziesz na stronie symbolu omega.
Konduktancja to odwrotność rezystancji — dosłownie 1 ÷ Ω — a jej dawną jednostką jest mho (℧), czyli po prostu „ohm” zapisany od tyłu. Nazwę zaproponował lord Kelvin w 1883 roku. Współczesny układ SI zastąpił ją w 1971 roku simensem (symbol S, nazwanym na cześć wynalazcy Wernera von Siemensa); amerykański NIST oznacza dziś „mho” jako nazwę, której należy unikać, choć ℧ wciąż pojawia się w starszych tekstach i schematach.
Om sąsiaduje z rodziną glifów wypełniających schematy obwodów i karty katalogowe. Trzy kolejne znaki Unicode, których może wymagać schemat elektroniczny:
Skorzystaj z generatora UltraTextGen, aby zamienić zwykły tekst na pogrubiony, kursywą, gotycki i dziesiątki innych stylów Unicode — za darmo i od razu gotowe do skopiowania.
Otwórz UltraTextGen →Identycznie wyglądająca grecka litera, do której normalizuje się Ω z tej strony — pełne wyjaśnienie różnicy w Unicode i udokumentowany błąd konwersji w Pandoc.
Przeglądalny zestaw glifów schematów — uziemienia, źródła, przełączniki i jednostki, którymi się je opisuje.
Dokładnie ta sama unikodowa osobliwość co znak oma: µ to dawny znak normalizujący się do greckiej litery mu — kolejny przedrostek SI (µF, µA), który wygląda jak grecka litera, choć pod spodem nią nie jest.